Küresel ısınma

21.05.2015

merhaba, dün gerçekten izmir için farklı bir gündü, benim penceremden ise inanılmaz bir fark yoktu. aslında gün normal başlamıştı mayıs sıcağı izmir nemi izmir kızı filan derken heycanlı bile sayılabilir. öğlen uykusu için eve gelediğimde neredeyse herşey sıradandı, 45 dakika sonra uyandığımda ise iklimin muson iklimine döndüğünü farkettim, havada o alıştığımız sıcak ve kurak izmir yazından eser yoktu. öğleden sonra okulda olan nükleer santral ile ilgili konferansa yetişmek için yemek yedim hazırlandım (yine geç kaldım) itfaiye hortumu ile su sıkılırcasına yağan yağmurda motorsiklet ile metroya kadar gitmeye karar verdim. o 45 dakikalık uyku esnasında yollar nehire boş alanlar göle tohumlar ise fidana dönüşmüştü. evka-3 te venedik tadında romantik yolculuktan sonra daha önce jumanji filminde gördüğüm doludan yağdı. yolda kalan bir otobüsün imdat çekiciyle camlarının patlatılmış olarak sağ şeritte terk edildiğini gördüm. izmirliler neredeyse bir zombi saldırısı olsa bile fütürlarını bozmadan cep telefonlarıyla bu durumu kaydedecek rhatlıktaydılar. yolculuğumun kalan kısmını metro ile tamamladım ve okula ulaştım. nükleer atıklar nükleer santral’e hukuki bir bakış olarak kurgulanmış konferans başlamıştı. konuşmacılar ne yaptığımızı bilmediğimiz konusunda hemfikirdiller. aralarındaki çatışma kim daha hemfikir üzerine kurulmuştu adeta. greenpeace avukatı, yeşiller ve sol, mevzuat derken nükleere ne kadar hazırlıksız olduğumuz birçok yönden irdelendi. kendimi sanki post apokaliptik bir filmin başlangıcında gibi hissettim. şöyle döndüm bir salona baktım o kadar eğitimliyim enazından buradakilerden daha uzun yaşama şansım var diye sevindim. çünkü nükleer patlama esnasında ne yapılacağını biliordum. bkz nbc saldırıları. nükleer patlama olduğunu hissedip blast etkisi gelmeden önce patlama olan tarafa doğru topuklarım gelecek şekilde yere kapaklanırsam kurtulabileceğime inanıyorum. neyse daha fazla detay verip nükleer patlamadan sonraki kıtlıkta kendime daha fazla rakip yaratmayayım. konferanstan çıktığımızda ise heryer kupkuruydu. eve geldiğimde bugün yaşanılan herşeyin aslında olmadığını düşünmeye başlıyacakken suların kesik olduğunu farkettim, birden içime bir rahatlama geldi. bu günde yeterince çelişki yaşamıştım. kafamı huzurla yastığıma koydum.